Harteloos

Naam: C. Buske
Mijn enige dochter overleed op 22 mei 2019, waar moet je dan als alleenstaande een goede uitvaart zoeken als je niemand heb die je helpt? Ik kreeg van een pensioneerde voorganger die ik in de Nederlandse Kerk in Londen ontmoet had de naam van de Ode in Amsterdam, mevr. Nicole Capaan. Hij heeft namens mij contact opgenomen met mevr. Capaan.
Al snel zei ik dat is goed, iedere hulp is welkom als je niets hebt.
Kort daarna kwam mevr. Langs bij mij thuis, ik als enige ouder met de man van mijn dochter die al in minder dan 3 dagen de begrafenis wilde zien geregeld hebben, en mevr. Capaan was het meteen eens met hem en keek niet wat de moeder, die niet eens goed kon denken, wilde en nodig had.
Van alles komt erbij kijken, alles op mijn alleen, mevr. Capaan beloofde van alles en kwam niets na.
De drama begint.
Een brochure met een heel beperkt aantal kisten bracht ze mee, geen enkele kist die bij mijn lieve dochter paste.
Dan maar toch een kist kiezen zonder die in het echt te hebben gezien.


Mijn dochter werd vanuit het ziekenhuis naar het rouwcentrum in Buitenveldert gebracht, daar lag ze dan toen ik daar aankwam, mij werd verteld dat een overleden persoon er mooi bij zou liggen, gewassen, mooie haren, etc, ze lag er echter bij zoals ik haar had zien sterven, vet haar, waar zij de grootste hekel aan had, haar gezichtje was nog met merken van medicijnen, pleisters, haar lichaam, de wond was niet gedicht waar alle vocht eruit liep. En die wond is al die tijd niet bedekt geweest waardoor de mooie witte jurk van mijn dochter na drie dagen onder de vlekken zat. Ik heb toen zelf iets op de wond gelegd om te voorkomen dat de jurk viezer werd. Daarna heb ik ten einde raad maar bloemen op die plek gelegd. Uit het feit dat de wond nog open was, concludeerde ik dat mijn dochter niet goed verzorgd is, hetgeen volgens mij wordt bevestigd door het feit dat ze hetzelfde ondergoed aanhad als toen ze van huis naar het ziekenhuis gebracht werd door mij en daarna naar het rouwcentrum werd overgebracht. ik krijg nog de koude rillingen als ik daaraan denk.

Ze lag op een brancard. Een paar dagen later kwam de kist. Ik schrok, want haar voeten kwamen tegen het voeteneind aan, haar lichaam kwam tegen beide kanten van de kist aan.

Mijn dochter werd op de grond gelegd om omgekleed te worden, en daarna in de kist gelegd.
Ik was erbij, het was hartverscheurend, een rijk kind die haar hele leven zo hard heeft gewerkt en cum laude de hoogste opleiding gehad dat men kan halen op de University of Toronto, hoog gerespecteerd, wordt zo behandeld, onmenselijk.
Ik wilde haar nog 10 zoveel mogelijk zien en haar in mijn armen voelen, ik als moeder die haar alleen heb opgevoed, mijn liefde was en is zo groot dat ik ieder dag toch met haar nog wilde zijn.

Op de derde dag kwam water uit het plafond in de rouwkamer naar beneden, bijna in de kist. Er werd een monteur bijgehaald. Deze man had totaal geen respect voor waar hij zich bevond. Mevrouw Capaan en hij stonden zo hard met elkaar te praten dat ik ze hier op aansprak. Maar ze gingen door, de monteur aan de ene kant van de kist en mevrouw Capaan aan de andere kant, naast het hoofd van mijn dochter. Ik maakte gebaren dat ze maar naar buiten moesten gaan om hun zaakjes te bespreken. Niet naast mijn dochter, waar blijft het respect? Niets hielp.

De kist met mijn dochter werd vervolgens naar een café / grote koude zaal gebracht. Ik mocht daar zitten tot de reparatie klaar was. Daarna mochten de kist met mijn dochter en ik terug naar de rouwkamer. Mevrouw Capaan en de monteur waren nog steeds in gesprek. Op een gegeven moment vroeg mevrouw Capaan aan de vreemde monteur; ‘wanneer denkt u dat kist dicht moet?’ Uiteraard had de monteur dezelfde mening als mevrouw Capaan, zijn opdrachtgever.
Dag 4 begon de hel los te barsten.
Mevr. Capaan kwam ieder dag langs en ging dan stiekem in de kamer kijken, soms verstopte zij zich en liep binnen wanneer ik weg was. Een keer was ik weer snel terug en zij zat in de kamer.
De dreigementen begonnen.

Morgen ga ik de kist sluiten zei ze heel stug tegen mij.
Ik belde de gemeente uitvaart te Amsterdam om hulp te krijgen, immers ben ik een alleenstaande dame.
Meneer van de gemeente was erg aardig en was dan ook heel erg onder de indruk van wat gaande was, mevrouw zei hij: “Het is uw dochter, als u ertegen kunt dan u kunt u aangeven tot wanneer de kist open blijft.”
A.U.B. vroeg ik aan hem, belt u met mevr. Capaan en vraag dat de kist nog open blijft, ik moet en wil nog een beetje langer mijn dochter zien, en er komen nog mensen uit Toronto die haar graag willen zien. Dat is gelukt, een paar dagen rust, twee dagen rust, toen kwam ze weer met een dreigement: “Morgen sluit ik de kist als u er bent of niet. Ik belde weer met de gemeente voor hulp.
De andere man aan de lijn, deze was niet zo behulpzaam. Ik kan niets aan doen zei hij.Na 40 minuten met hem aan de telefoon, wilde hij dan toch met mevr. Capaan gaan bellen, hij vond het ook absurd. Daarna kreeg ik nog maar een dag rust.

Mevr. Capaan verstopte zich achter de auto’s om de zien als ik er was, onze vriend en ik zaten in het restaurant, en zij liep langs om naar mijn dochter te lopen, ik klopte tegen het raam, van ik ben er hoor.
Daar kwam ze binnen en de ruzie barste los, wij beiden zeiden tegen haar, Christines lichaam is nog heel mooi, haar kleur is goed, er is geen reden om de kist te sluiten.
Ze maakte een echt een kabaal tussen alle mensen in, en liep weg en zocht hulp van de koster, beide kwamen midden tussen alle mensen letterlijk mij plat met de grond te maken en dreigement etc, onze vriend was sprakeloos, hij had zoiets nog nooit in Canada ervaren.
De koster ging zo ver dat zij het in handen nam en zei: “Morgenochtend om 8:00 uur is de kist dicht met of zonder u.”
In de middag kreeg ik een veeg uit de pan van de voorganger die mevr. Capaan erbij haalde om hulp te krijgen.
Op 5 juni heb ik haar verboden met haar handen nog aan de kist te komen. Op die dag hebben we samen de kist gesloten, onze vriend uit Canada en ik. Op 6 juni heb ik met een gebroken rib, alleen de deksel eraf gehaald, trillend van angst dat één van deze griezels binnen zal komen zonder mijn goedkeuring, en kon ik weer mijn lieve en enig kind 10 minuutjes zien en haar een kusje geven. Ik deed de deksel in mijn eentje terug op de kist wat voor mij bijna niet te doen was, denkende dat mevr. Capaan ook een moeder is en dat je zulke acties helemaal niet van haar zou verwachten.


Wat hier staat komt niet eens dicht met de realiteit hoe zij mij in werkelijkheid heeft behandeld.
Zij is een koude, niet vriendelijke vrouw, bij de begrafenis waren iets van 8 mensen die mij vroegen van: “Maar de kist is toch veel te klein, wat is er aan de hand geweest? Er was toch tijd genoeg om een mooie en op juiste afmeting kist te vinden.”

Een dag voor de begrafenis heb ik mevr. Capaan verboden om met haar handen aan de kist te komen. Omdat er nauwelijks medewerkers aanwezig waren, moesten de cantinemedewerker en de chauffer de kist naar de lijkwagen gebracht, hetgeen ik vreselijk vond.

Mevr. Capaan kreeg een usb-stick van mij met foto's die getoond zouden worden met aan het einde van de diareeks een foto met de handen van mijn lieve dochter met daarin bloemen. Toen de foto's in de aula getoond werden, zag ik dat er foto’s tussen zaten waarvan ik weet dat mijn dochter het nooit zou hebben goedgevonden dat die er tussen zaten. Deze foto’s zaten er niet tussen toen ik de usb-stick aan mevr. Capaan had overhandigd. Kennelijk heeft zij die van iemand anders gekregen en zelf tussen de andere foto’s gezet zonder eerst met mij af te stemmen.

Rest mij nog te vermelden dat mevr. Capaan de kist in een andere ruimte wilde neerzetten omdat de ruimte waar mijn dochter in lag voor iemand anders nodig was.

<< Terug naar klachten

Bent u woordvoerder van een betrokken instantie, en wilt u reageren? Schrijf dan een mail naar info@uitvaart.nl.

Laatste update: 22-11-2019